به تو نزدیک می شوم، ای حاضر. تو هرچه دود و خاک بیشتر می شوند، شفاف تر می شوی. تو در سردرد نزدیک تر می شوی از رگ گردن، چرا که درد، انفجار عشقی است که همان رگی که تو از گردن به آن نزدیک تری، از دل به سر می رود...

 

 

منبع: «نه آبی نه خاکی» - علی موذنی